Naachiyar Thirumozhi Part 50

vishnu 2  image image

“Oh Cuckoo! It appears that you are very preoccupied with the humming bees that are buzzing about after drinking the sweet nectar of the fragrant flowers in the garden.  I am not going to allow you to be distracted by this silly act of yours.  Pay close attention to what I say!  I am caught in the web and entrapped in my  love for the parrot-hued Sridharan the Lord of Shree” (also known as Mahalakshmi.)

Here Kodhai Naachiar indicates pASam, which can mean both love and net, meaning that she is entrapped (agappaTTu) in His love or she is lovesick with Sridharan. She is forlorn with love that she calls it a sickness debilitating her and disabling her from even walking.  “I am stuck and trapped in Manivannan Vaasudevan’s enchanting beauty.” Says Andaal to the bird.

The cuckoo, with great levity,  answers back without concern for her condition and her suffering saying ” what is that I can do if you are forlon with love for the Lord?!  Did you call me to say this?!”  Saying this it once again diverted its attention to the buzzing bees.

Seeing the cuckoo’s indifference Kodhai Nachiar gets angry and warns the bird saying “if you want to reside in this garden, with me taking care of you, you better not ignore my requests.  If I cease to exist who will take care of you?!  If you desire to live a happy life in this garden, you need to do one of two things.  Either call out to the Lord who holds the “Discus” in His right hand and the “Conch” in His left to come here, or bring me back my golden bangles.”

Andaal lost her golden bangles, because she became too emaciated due to the separation of her Lord.  If the bangles have to fit her hands, Emperumaan has to be with her, which once again means that the Lord has to come to her.  It is like saying either I want the sweet Mango or the delicious ripe Mango.  Andaal’s brilliant requests will lead to the same result ultimately.

Just like the faithful wife of Satyavan, the loving and loyal Savithri, who got her husband’s life back from Yama the God of death, by asking him to bless her with many children through Satyavan.  Yama gave her the boon that she so cleverly requested and hence had to give back her husband’s life.

Similarly asking for either the Lord of the Conch and the Discus or for the golden bangles to fit her, Kodhai Nachiar will accomplish her inner most desires, which is to unite with the Lord.

Andaal Thiruvadigalae Sharanam _/\_

Om Namo Narayanaya!!!

Nachiaar Thirumozhi Part 49

image

image

The first two lines of this pasuram explain Bhagavan’s valor in the battlefield and his gentle love in his quaters with Thaayaar.  Just by lifting and stringing his bow “The Saarngam” His enemies would run helter skelter afraid to get His wrath. He is extremely skilled in weilding His bow and vanquishing His enemies.  At the same time he is so gentle, loving and caring when He is intimate with Shri Mahalakshmi.  “If that Lord decides to come to me, then no obstacles in His path can deter Him from doing so.  He will single handedly destroy all the obstacles, just to join and unite with me” says Andaal.

“We know each other so well, and share intimate secrets. I exactly know what He thinks and He knows my most intimate thoughts.  Nobody else can understand our bond and understanding, we are ideal for each other” says Kodhai Nachiaar.  When they meet and unite they both tell each other that they cannot exist without the other, such is their love and deep devotion to each other.  “Let all this not be just words oh cuckoo bird, let this love and devotion show through in action, for which I need your help!!  You need to do your duty by calling out to Him, reminding Him that I am eagerly awaiting His arrival” says Andaal to the cuckoo.

“Not understanding my misery, my yearning to unite with my Lord, you just seem to be interested in eating the sweet mangoes, taking care of your hunger and satisfying your palate.  Do you think that is the sole purpose of your life?!  Don’t you feel the need to unite me with my Lord, the Love of my life?!” Says Andaal to the cuckoo, for which the cuckoo immediately obliges and asks Kodhai Nachiaar what it can do to help her out.  Andaal instructs the cukoo to sing and call out to the Lord, to join and unite with Her, stating that it would be a great help if the bird did so and that she will be ever grateful to the bird for its timely help.

The cuckoo being an opportunist, asks Andaal how would it benefit out of this help that it would be doing to her.  Andaal replies ” you bring Him here and then you can watch what I do to Him.  He has made me wallow in anxiety, pain and misery by separating from me, I will teach Him a lesson as soon as He sees me here.  Isn’t that a big pay off to you?!  What else do you need in your life other than watching that scene?! Asks Andaal to the bird.

What would she do to Him?!  Is she going hit and kick Him?!  Is she going to abuse Him with cruel words?!  No.  That is not her intention.  When He comes to see her, she is going to turn away from Him and ignore Him completely.  It would be a fitting punishment.  It would be like preparing the most exquisite feast for a starving man and then not allow him to eat.  The Lord draws all His energy by looking at the lovely face of His consort and this she would deny Him for abandoning her.  Andaal instructs the cuckoo to call out to Bhagavan and watch what unfolds after He comes to her!!

Andaal Thiruvadigalae Sharanam _/\_

Om Namo Narayanaya!!!

Nachiaar Thirumozhi Part – 48

 Pasuram 551

brammaimage image

 

Am Kuyile  –  Beautiful Cuckoo

Pongiya pARkadal –  the waves of the milky ocean

PaLLi koLvAnai –  the Lord who lies on the ocean

PuNarvadhu –  longing to embrace

en Kongai – my chest

kiLarndhu kumaittu –  heaves with excitement

Aviyai – my life

Maraindu uRaivu – hidden from plain sight

Azhiyum Sangum oN tha dum – with the discus, conch and mace in His hands

 

Ordinarily the ocean rises and swells on a full moon day!!  Maybe the milky ocean (Thirupaarkadal) has seen 10 moons, here the Lords toes and their beautiful nails are compared to the moons.  If the  moon which received Lord Narayana’s coolness has such an effect on the sea, then what would the milky ocean be like to see Sriman Narayana everyday permanently.  It experiences ultimate bliss.

Andaal longs to embrace the lord who sleeps in the Milky ocean. Her chest heaves and throbs with yearning and longing to unite with the lord.  Since Sriman Narayana does not come to embrace her, she laments about her bad luck stating that since she used to permanently reside in His chest, in her previous incarnation, she thinks that she is in this precarious situation and chides Him that His bad luck has affected the rest of His clan and especially her.

She asks the cuckoo bird  which seems to be in hiding from the garden, if it is hiding for the fear of getting her wrath.  She asks the bird if it would call out to her Lord who holds the conch, discus and the mace always ready with all these weapons to protect His devotees.

Kodhai Nachiar appeals to the goodness of the cuckoo bird stating that if it calls out to the lord, informing Him of her situation, her desire to unite with Him, then the cuckoo would accrue Punyam and would have done its  dhaarmic duty.

Andaal wonders if the cuckoo is in hiding because it is concerned about it’s health and beauty and has no sympathy for her condition and her longing.  She appeals to the cuckoo to help her out and earn her everlasting gratitude.

Andaal Thiruvadigalae Sharanam. _/\_

Om Namo Narayanaya!!

Nachiaar Thirumozhi Part 47 (In English)

vishnu

 

Nachiaar Thirumozhi – 47  Pasuram – 550

Decad  – 5. Song  – 6

 

ettiSaiyum aamarar paNindu Ettum

iruDIkESan vali Seyya

muttanna veN muRuval Seyya vAyum

mulaiyum azhagazhindEn nAn

kottalar kAvil maNit taDam kaN paDai

koLLum iLam kuyilE! en

tattuvanai varak kUgiRRiyAgil

talai allAl kaimmARu ilEnE

 

amarar – Devas

iruDIkEsan – Rishikeshan – leader of sages

muttanna – like the pearl

VeN muRuval – pearly white smile

kottalar – bunches of flowers

kAvil – in the garden

kUgiRRiyAgil – if you call out

 

Shukacharya was the son of Shri Veda Vyasa.  As soon as he got initiated with the Upanayanam and Brahmopadesam, he became a great seer. Moreover Sage Narada also had imparted the great knowledge of Brahmam to Shukacharya.

He was known as Shukabrahmam after he gained the complete knowledge of Brahmam.  One day Shukabrahmam left his father’s house to do penance, in the forest.  Notwithstanding his absence,  Sage Veda Vyasa ventured into the forest calling out to him.  The flora and the fauna of the forest answered Veda Vyasa’s call.  That is when Veda Vyasa realized that Shukabrahmam is omnipresent.

Shukabrahmam was a notch better than his father in doing penance and gaining knowledge.

Once both father and son were walking by a river where there were Deva kannikas who were taking a bath.  When Shukabrahmam passed by they did not think about it twice but when Veda Vyasa passed by they tried cover themselves with clothes. Veda Vyasa taken aback by this act of the Devakannikas, asked them why they reacted the way they did, given the fact that he is very old and his son is so young.

The Deva kannikas replied saying that in the eyes of Shukabrahmam everybody is Brahmam, however in the eyes of Veda Vyasa he had the knowledge of man and the form of woman, which forced them to become aware of their state, causing embarrassment .

It is because of this that Andaal sends Shukabrahmam as her messenger in the form of a parrot to Lord Ranganatha.  After this at the request of Shukabrahmam Andaal holds him as a parrot in her left hand.

Devas almost have the same powers as the Gods.  Even the powerful and mighty Devas surrendered to the Paramatma. Great seers and sages like the sage Shukabrahmam were extremely devoted to The Lord

When one can see, hear, smell, talk, taste and experience, we call that learning through senses.  This knowledge of experiencing something through our senses is present in Devas and as well as all the living creatures.  This is called Pragnyaanam per the Rig Veda.

Parabrahmam (Sriman Narayana) who  is omnipresent  is also present in everyone of us.  This is precisely the reason why Yajur Veda says “Aham Brahmasmi”

That which does not have a form or a name, that which existed before creation, that which still exists, is called “it” known as “Thath”

“Thath” is understood in a broad sense as the force that is all pervasive, omnipotent and omnipresent God that rules the universe. It is present in both lifeless and life forms.  It cannot be separated from anything.

That which is beyond the perception of our senses and our body, that which is our true nature, that which is present within us is called “Tvam”

In a broad sense ” Tvam ” might seem to mean our five senses, our mind and intellect, but in actuality it is the life force within us.

That which describes the word “Thath” and that which describes the word “Tvam” are both the same.  To depict this  Sama Veda says “Thath Tvam Asi”

Everyone of us have the knowledge of “I” which represents the ego.

This atma that is present in our body, and the all pervasive force which is called the Brahmam are the same per the Atharva Veda which says “Ayam Atma Brahma”

When She (Andaal) was in Sri Vaikuntam as Bhoomi Piratti, She had the knowledge of all these concepts and would be always smiling, always youthful, and was always enthusiastic, however now that She has incarnated as Andaal on this earth She has lost the knowledge of Brahmam, longs and yearns for Her Krishna, suffers separation anxiety,  does not smile, loses all her attractive qualities as a woman.

Though Krishna knows exactly how She feels, He does not sympathize and unite with Her, instead He seems to enjoy wearing beautiful clothes and garlands which makes the already Handsome Krishna even more majestic and irresistible.  The enchanting Kannan appears and disappears intermittently giving Her much grief.

Just like Parandhama who sleeps in the milky ocean amidst the Devas, so is  the cuckoo bird that sleeps amidst the bunches and bunches of flowers in the garden.

She fears that it must be a juvenile cuckoo bird as it does not realize how forlorn and lovesick Kodhai is who is suffering from the separation of Her Lord Ranganatha.

She promises to give Her head to the cuckoo bird if it would call out to The Lord on Her behalf.

Unlike the general mass that go to temples to tonsure their heads and to discard their egos or so act as though they have the greatest devotion unto Him, Kodhai Nachiaar promises to give up Her head (metaphor for ego) and join the Parandhaman in eternal bliss.

Without the head the body cannot function, but Andaal is prepared to sacrifice Her head to prove Her unwavering love and Her pure devotion towards the Lord.

 

Andaal Thiruvadigalae Sharanam …_/\_…

Om Namo Narayanaya!!

English translation contributed by Jayashree Srinivasan.

 

 

நாச்சியார் திருமொழி 48

vishnu 2

நாச்சியார் திருமொழி -48 பாசுரம் 551

ஐந்தாம் திருமொழி பாடல்-7

 

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளிகொள்வானைப்

      புணர்வது ஓர் ஆசையினால் என்

கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித்து

      ஆவியை ஆகுலம் செய்யும்;

அம் குயிலே! உனக்கு என்ன மறைந்து உறைவு?

      ஆழியும் சங்கும் ஒண் தண்டும்

தங்கிய கையவனை வரக் கூவில், நீ

      சாலத் தருமம் பெறுதி

ஆகுலம் – துன்பம்

அம் குயில் – அழகிய குயில்

ஆழி – சக்கரம்

ஒண் தண்டு – வலிமையான கதை

சாலத் தருமம் பெறுதி  – அதிகப்  புண்ணியம் பெறுவாய்

ஊழிக்கால முடிவில் அண்ட சராசரங்களும் ஒடுங்கிய நிலைக்கு வருவதை பாற் vishnuகடல் விளக்குகிறது. உலகனைத்தையும் காக்க பாற்கடலில் திருமால் பாம்பணையில் அறிதுயில் எனப்படும் உறங்காநிலை கொண்டுள்ளார். திருமாலின் இந்தநிலை பஞ்ச பூதங்களையும் அடக்கி ஆளும் தன்மையை உணர்த்துகிறது..

அந்நாளிலிருந்தே ஆழ்வார்களும் கவிஞர்களும் பெருங்கடலை நம் உள் மனமாக உருவகப் படுத்தினார்கள்.

வேதங்களும், ஆழ்மனதை, இருள் நிறைந்த பெருங்கடல் என்றும், மேலோட்டமான மனதை, ஒளி நிறைந்த பெருங்கடல் என்றும் வருணிக்கிறது. மேலும் கீழுமாக இருக்கும் நீர்ப் பெருந்திரள்கள் என்கிறது..

ஆழ் மனதின் அடி ஆழங்களிலிருந்து அமிர்தமென இனிமையான பேரலைகள் எழும்பும். மனம் தன் ஒளி மிகுந்து இருக்கும் தருணங்களில், இப் பேரலைகளின் திவலைகளை ருசிக்கும்.

அதாவது நம் மனம் எப்போதும் தெளிவாக இருந்தால் வாழ்க்கை ருசிக்கும்..

நன்மையும் தீமையும் இணைந்து, இறவாமை எனும் அமிர்தம் பெற, நம் அகக்கடலைக் கடையும் அந்த பாற்கடல் தத்துவம், ஒரு ஆதார உருவகமாக விளங்குகிறது.

சந்திரன் கடலலைகளை மேலெழச் செய்கிறான்..காற்றினால் கடலைக் கலக்குகிறான்.

நாராயணன் என்றால், நீரில் சயனித்திருப்பவன் என்று மட்டுமல்ல  தன்னிடத்திலிருந்து தோன்றிய உலகில் வீற்றிருப்பவன் என்றும் பொருள்..சந்திரனிலும் வீற்றிருந்து கோதையைக் காண்கிறான் என்று நினைக்கிறாள்..

அது போல, ஆண்டாளுக்குத், தான், பரந்தாமனின் துணையான அலைமகள் எனும் ஆழ்மன நினைவானது, சந்திரனாய், கண்ணன் தன் முன் தோன்றியபோது, மேலெழும்பியது. அதன் வெளிப்பாடாகவே, அலைகள் ஆர்ப்பரிப்பது போலத், தன் அவயங்கள் ஆர்ப்பரித்து எழுந்தன என்கிறாள் ஆண்டாள் நாச்சியார்..

அங்கே பாற்கடல் அலைகள் ஆர்ப்பரிக்கும் போது அவற்றை அமைதியுறச் செய்ய அதன் மேல் பரந்தாமன் பள்ளி கொண்டதுபோல, தன்னுள் ஆர்ப்பரிக்கும் அவனின் நினைவுகளை அமைதியுறச் செய்ய அவனே வந்து அணைப்பான் என்று எண்ணியிருந்த ஆண்டாளுக்கு, கண்ணன் வரத் தாமதமானதால், ஆர்ப்பரிக்கும் அவயங்களால், மிகுந்த துன்பமடைகிறாள்.. உயிர் போகும் வலி என்பது போல அவதியுறுகிறாள்..

தான் யாரென்று தெளிவாக உணர்ந்ததால் தான், கோதை நாச்சியார், தன் பழைய நிலையை அடைந்து, கண்ணனைப் பிரியாத நிலை பெற விரும்புகிறாள்..

ஆகையால் தான், நன்மை தீமை என கண்ணனுடன் ஊடலையும் கூடலையும் புரிகிறாள்.. அவைகளை இணைத்து, தன் மனதால் கடைந்த இப்பாசுரங்கள் மூலம் நமக்கும் அமிர்தம் தந்து அவளும் அமிர்தமான கண்ணனை அடைய விரும்புகிறாள்..

விஷ்ணு என்றால் எங்கும் நிறைந்தவன் எனப் பொருள் கூறுவர்.

அழகிய குயிலானது கோதையின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க எத்தனையோ முறை கூவியும் கண்ணன் வந்த பாடில்லை. ஆகையால், இவள் கூறுவது எல்லாம் உண்மைதானா..தான் பைத்தியக்காரத்தனமாக, தன் இணையுடன் கூடுவதை விட்டுவிட்டு, இவளின் தத்துவங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோமே என்று நினைத்தது.

அதனால் கோதையிடம் இருந்து தப்புவதற்காக மறைந்து கொண்டிருக்கிறது.. எங்கும் நிறைந்தவனான கண்ணன் அதையும் அறிவான் என்கிறாள் ஆண்டாள்..

தருமம் என்ற சொல்லால், சரியான செயல்களைச் செய்வதையோ  அல்லது சரியான பாதையில் பயணிப்பதையோ குறிக்கிறோம். உலகத்திலுள்ள மனிதர்கள் மட்டுமல்லாமல், எந்த வித பிடிப்பும் இல்லாத வான் வெளியில்,  அண்ட சராசரங்களும், ஒரு ஒழுங்கில் இயங்குவதையும் தருமம் எனப்படும் இறைவனின் விதிகளாகவே உணர்கிறோம்.

சனாதன தருமம் எனும், வாழ்க்கை வாழத் தேவையான, சரியான வழிமுறைகளைக் கொண்டது, இந்து சமயம்.

“எது தாங்குகின்றதோ அதுவே தர்மம்” என்கின்றன வேதங்கள். தனி மனித தருமம், சமூக தருமம், தேசிய தருமம் மற்றும் மனித சமூகத்திற்கான தருமம் என்று நான்கு வித தருமங்கள் உள்ளது.

தனி மனித தருமம் என்பது ஒவ்வொரு தனி மனிதனும் தினம்தோறும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தருமமாகும்…

புற உறுப்புகளையும், அக உறுப்புகளையும் அடக்கி ஆளுதல்..

எவ்வுயிருக்கும் தீங்கு இழைக்காமல் இருத்தல்..

மனதாலும் செயலாலும் வாய்மையைக் கடைப்பிடித்தல்..

கோபப்படாதிருத்தல்..

மனநிறைவு காணுதல்..

தன்னலத்தைத் துறத்தல்..

புறங்கூறாமை, இழித்துப் பேசாது இருத்தல்..

பேராசைப்படாதிருத்தல்..

பிறரிடமிருந்து தேவையற்ற வெகுமதிகளைப் பெறாதிருத்தல்.

அடக்கத்துடன் இருத்தல்.

மென்மையுடன் இருத்தல்.

கருணையுடன் இருத்தல்.

மனதை அடக்கி அதனால் உண்டாகும் மன அமைதி பெறுதல்..

மன்னிக்கும் தன்மை கொண்டிருத்தல்..

உடலையும் மனதையும் தூய்மையாக வைத்திருத்தல்..

தீங்கு செய்யும் எண்ணம் இல்லாதிருத்தல்..

தனி மனித தருமங்களை கடைப்பிடித்தவர்கள் இணையும் போது அது உயர்ந்த சமூகம் ஆகிறது . அப்படிப்பட்ட ஒரு சமூகம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தருமங்கள்

  1. அன்பு
  2. ஈகை
  3. வாய்மை
  4. விருந்தோம்பல்
  5. கீழ்த்தரமான உணர்வுகளை அடக்குதல்.
  6. பிறர்க்குத் துன்பத்தை தரும் உண்மையைத் தவிர்த்தல்.

நாடு சிறக்க வேண்டுமானால், தனி நபர்களும், சமூகமும், எதையும் எதிர் பார்க்காமல்/ தான் பிறருக்குச் செய்த நன்மைகளையும் நினைத்துக்கொண்டிராமல் தியாக உள்ளத்துடன் இருக்க வேண்டும். அதுவே தேசிய தருமம் ஆகும்.

மனித இனம் சிறப்புற, வெவ்வேறு எண்ணங்கள் கொண்ட தனி நபர்களும், பல தரப்பட்ட சமூகங்களும், மற்றும் பல்வேறு  நாடுகளும் ஒன்றிணைந்து, தேவைக்கேற்ப, மேற்கூறிய தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

அது போல குயிலுக்கான தருமமாக, தான் இவ்வாறு வேதனையில் வாடும் போது, ஓடி ஒளிந்து கொள்ளாமல், அவளுக்கு உதவ வேண்டும் என்கிறாள்..

திருமாலின் நான்கு திருக்கரங்களும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை ஆகியவைகளை ஏந்தியிருக்கின்றன.

சங்கை ஏந்திய கை. இறைவன் பிரணவப் பொருள் என்பதை உணர்த்துகிறது. அவரிடமிருந்தே நீர், நிலம், தீ, ஆகாசம், காற்று ஆகிய ஐம்பூதங்களும்  தோன்றின என்பதைக் குறிக்கின்றது.

மற்றொரு கையில் உள்ள சக்கரம், அறம் செய்பவர்களைக் காத்தும், கேடு செய்பவர்களைத் தண்டித்தும், தன் பணியைச் செவ்வனே செய்கிறது.

மற்ற இரண்டு கைகளிலுள்ள கதையானது முன்னேற்றம் தரும், வலிமையான அறிவையும், தாமரையானது அருளையும் தருகின்றன.

இவ்வாறு தன்னைத் தீண்டிய ஐம்புலன்களையும் தன் சங்கொலியால் விரட்டியடித்து, தனக்கு கேடு செய்யும் புலன்களைத் தன் சக்கரத்தால் தண்டித்து, தன் புலன்களுக்கு, கண்ணனை அடையும் வலிமையான அறிவைத் தரும் கதை உடையவனை, தன்னிடம் இணையக் கூடிய அருகதை உடையவனை, வரக் கூவுமாறு குயிலை வேண்டுகிறாள் கோதை..

தருமம் என்பதற்கு, கொடை, கருணை, தயை போன்ற பல்வேறு பொருள்களும் உண்டு. பொதுவாகக்  கொடையாளர்களும், யாசிப்பவர்களும் பயன்படுத்தும் சொல்லாக விளங்குகிறது.

இங்கு மேலோட்டமாக, கண்ணனை வரச் சொல்லி கூவுமாறு   யாசிப்பவளாகத் தோன்றினாலும், தன் கடமை மறந்து ஓடி ஒளிந்த அதன் பணியை நினைவுபடுத்தி, கண்ணனைக் காணும் பேற்றை குயிலுக்கும் கொடுக்க நினைக்கும் கொடையாளியாகத்தான் திகழ்கிறார் கோதை நாச்சியார்..

குயிலை, தனக்கு உதவுவதன் மூலம் அதிகப்  புண்ணியம் பெற்று, அதன் உடனடி பலனாக கண்ணனைக் காணும் பேற்றினை பெரும் பொருட்டே, அவனை வரக் கூவுமாறு சொல்கிறாள்..

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் …_/\_…

Nachiaar Thirumozhi Part – 46 (In English)

ulagu

Nachiaar Thirumozhi – 46 Pasuram – 549

Decad – 5 Song – 5

men-NaDai nanam parandhu viLaiyADum

villiputtUr uRaivAn tan

ponnaDi kANbadOr ASaiyinAl en

poru kayal KaN iNai tunjA

in-aDiSiloDu pAl amudu UTTi

eDutta en kOlak kiLiyai

unnoDu tOzhamai koLLuvan kuyilE!

ulagaLandAn varak kUvAi

men NaDai – a stroll

parandhu – widespread

poru – compatible

kayal – fish

kaN iNai – both eyes

tunjA – refuses to fall sleep

in aDisil – tasty hot cooked rice (aDu = hot, sil = rice)

pAl amudu – Payasam (rice cooked in milk)

Several centuries ago, Srivilliputhur, the city that was known as Varaha Sthala, had quite a few forests and woods. In one such forest lived the hunter brothers Villi and KaNdan.

One day, as usual the hunters went for their hunt. KaNdan was however, devoured by a tiger that he was trying to hunt. Unaware of this incident Villi was searching for his younger brother all over the forest. Having searched for his younger brother in all forests, Villi becomes exhausted and falls asleep under a tree in the forest. The Lord Varaha Murthy appears in Villi’s dream and explains to him that a tiger had killed his brother KaNdan.

Lord Varaha Explains that He has incarnated to kill Kaalanemi ( an Asura who is born as Kamsa in the next birth ). The Lord says He has incarnated as Vatapathra Sayee, to relieve His devotees from the vicious cycle of birth, death and re-birth.

Vatam means banyan tree…pathram means leaf… During the cataclysmic deluge The Lord appears on a banyan leaf to save His devotees and Andaal says that He is Lord Krishna, who resides in Srivilliputhur.

In Her previous incarnation of Bhoomi Thaayaar, The Lord saved Her from the nefarious Rakshasa, who had hid her under an ocean, similarly to save Her from the sea of sorrow, He has incarnated as Lord Krishna, the Vatapathra Sayee, thinks Kodhai Nachiar!

Per Varaha PerumaL’s wish, Villi the hunter built a new town, which came to be known as Srivilliputhur (puthur = new town)

Swans that are called Hamsa Pakshis in Tamizh, are seldom found in Tamizh Nadu. They live in snow capped mountains of Himalayas. The Kings of those days used to bring these swans to keep in their palaces. The Swans have the ability to separate milk from water. If they are fed milk that has been diluted with water they would just drink the milk and leave the water out. Similarly the Kings are supposed to discard all malice and protect the people’s interest.

Just like the swans, Andaal feels that She too was brought down to earth from the milky ocean also called Srivaikuntam. She too like the swans sees only the good in people and discards the bad.

Srivilliputhur is blessed with a lot of these swans…In Rama Avatar since Rama had traveled long distances by foot in search of Sita after Her abduction by Ravana, Andaal thinks that in Krishna Avatar He is taking a well deserved rest as Vatapathra Sayee, waiting for Her. Oh! How She wishes that She can worship His feet.

A certain freshwater fish, called Kayal, do not eat other fish. Instead they consume insects and moss that cause damage and destruction to crops. These kayals are constantly busy jumping and playing in the water.

Kodhai Nachiar akins Her eyes to the Kayal fish, which are constantly moving searching for Krishna.

Though She is the divine consort of Mahavishnu, since She has taken a human form, Andaal has similar feelings like a woman and dearly misses, yearns and longs for Her Krishna. She is forlorn with separation anxiety.

However Krishna who resides in Srivilliputhur, allows people to become seasoned in their thinking, by making them realize that they should be detached from worldly happenings, and be focused on attaining Him, and thereby attaining liberation and salvation.

Since Kodhai was emaciated and did not even have the strength to speak, She sends her well trained Green Parrot to Krishna as Her messenger. Her parrot would repeat the exact same words to Krishna that She wants to be conveyed. She used to feed “Paal Paayasam” (rice cooked in milk and sugar) to the parrot…She fed the parrot her own emotions.

However the cuckoo bird that lives in the garden, eats whatever it wants, and sings whatevwr it wants, unlike the trained parrot. She explains her each and every emotion to the cuckoo bird so it can accurately convey the message to Krishna. But now that She is extremely weak, She is unable to train the cuckoo. She ccontemplates on introducing the parrot to the cuckoo so it can teach and train the cuckoo.

Kodhai is always attracted to the Vamana-Thrivikrama avatar. This is because The Lord measures all worlds equally, the upper world, the nether world and the universe. He did not wait for anyone to change, He accepted people as they were. Kodhai had also trained her parrot to say the name of Thrivikrama.

She introduces the parrot to the cuckoo so the cuckoo can learn to call out to The Lord saying the right things…She wants the cuckoo to convey to Her Lord to come rescue her from misery, so She could be united with Him and worship His feet…

Andaal Thiruvadigalae Sharanam …_/\_…

Om Namo Narayanaya!!

English translation contributed by Jayashree Srinivasan

நாச்சியார் திருமொழி 47

நாச்சியார் திருமொழி -47 பாசுரம் 550

ஐந்தாம் திருமொழி பாடல்-6vishnu

எத் திசையும் அமரர் பணிந்து ஏத்தும் 
இருடீகேசன் வலி செய்ய 
முத்து அன்ன வெண் முறுவல் செய்ய வாயும் 
முலையும் அழகு அழிந்தேன் நான் 
கொத்து அலர் காவில் மணித்தடம் கண்படை 
கொள்ளும் இளங் குயிலே என் 
தத்துவனை வரக் கூகிற்றியாகில் 
தலை அல்லால் கைம்மாறு இலேனே   

அமரர் – தேவர்கள்

இருடீ கேசன் – ரிஷி கேசன் – முனிவர்களின் தலைவன்

முத்து அன்ன – முத்தைப் போன்ற

வெண் முறுவல் – வெள்ளையான [பற்கள் தெரியும்படியான ] சிரிப்பு

கொத்து அலர் – கொத்துக் கொத்தாக மலர்கள்

காவில்  – சோலையில்

மணித்தடம் – அழகிய இடம்

கண் படை – நித்திரை [கண் உறக்கம்]

கூகிற்றியாகில் – கூவுவாயானால்

வேத வியாசரின் மகனாக சுகர் பிறந்தார்.. அவருக்கு பிரம்மோபதேசம் செய்வித்தவுடன் மகா ஞானியாய் விளங்கினார்..நாரதரால் மேலும் ஞானோபதேசம் செய்விக்கப்பட்டார்.

முழுஞானம் பெற்று சுகப்பிரம்மம் என்று அழைக்கப்பட்டவர், ஒரு நாள் தந்தையைப் பிரிந்து தவத்திற்குச் சென்றார். இவரின் பிரிவால் வாடிய வியாசர், காட்டிற்குள், மகனே!மகனே! என்று அழைத்தபடி சென்றாராம். அங்கிருந்த தாவரங்கள் அனைத்தும், ஏன்? ஏன்? என்று பதில் கூறியதாம். சுகப்பிரம்மமானவர் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்து இருக்கிறார் என்று உணர்ந்தார் வியாசர்.

தந்தையை விடவும் தவத்தில் சிறந்தவரான சுகப்பிரம்மம், மகரிஷியான சனகரிடமும் ஞான உபதேசம் பெற்றார்.

ஒருமுறை வியாசரும், சுகரும் தேவப் பெண்கள் நீராடும் நதிவழியே நடந்து சென்றனர்.  முன்னால் சென்ற சுகப் பிரம்மத்தை கண்டு அச்சமின்றி நீராடிய தேவப்பெண்கள், பின்னால் வந்த வியாசரைக் கண்டு வெட்கமுற்று ஆடைகளால் உடலை மறைத்தனர்.

தன் இளம் மைந்தனைக் கண்டு இயல்பாகக் குளித்த பெண்கள், கிழவனான தன்னைக் கண்டு பதற்றமடைவது ஏனென்று புரியாமல் வியந்த வியாசர் அவர்களிடம் காரணம் கேட்டார்.

சுகப் பிரம்மத்தின் கண்களுக்கு, அனைத்தும் பிரம்மமாய்த் தோன்றுவதால், எதனையும் காணாது சென்று கொண்டு இருக்கின்றார்.. ஆனால் வியாசருக்கு,  ஆண், பெண் என்னும் வேறுபாடுகள் தெரிகின்றன. அதனால் தான் தாங்கள் வியாசரைக் கண்டவுடன் வெட்கமுற்றதாக தேவப் பெண்கள் கூறினர்.

அனைத்திலும் பிரம்மத்தைக் காணும் பக்குவம் சுகமகரிஷிக்கு இருந்தது.

இதனால் தான் ஆண்டாள் சுகப் பிரம்மரை  கிளி உருவில் ரங்கநாதரிடம் தூது அனுப்பினாள்.  தூது சென்று வந்த கிளியின் வேண்டுகோளால் தான், ஆண்டாளின் இடது கையில் சுகப் பிரம்மமான கிளி இடம் பெற்றது.

உலகின் எத்திசையிலும் உள்ள தேவர்களும் கடவுளுக்கு நிகரான சக்தி படைத்தவர்கள்..அப்படிப்பட்டவர்களே  விரும்பிப் பணியும் அன்பை உடையவன் பரம்பொருளான இறைவன்.. சுகப் பிரம்மம் போன்ற பல முனிவர்களின் அன்புக்கு உரியவன்..அவர்களின் தலைவன்..

எந்த அறிவால் ஒருவன் கண்டு, கேட்டு, முகர்ந்து, பேசி, ருசித்து உணர்கிறானோ அதை பிரக்ஞானம் எனவும் அந்த அறிவுதான் தேவர்கள் முதல் அனைத்து உயிர்களிலும் உள்ளது என்கிறது ரிக் வேதம் [பிரக்ஞானம் பிரம்ம]

எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளையே பிரம்மம் என்ற சொல்லால் அழைக்கிறோம். அறிவின் இடமாகிய  நம் உடலிலும் அதன் சாட்சியாகத் தான் இருப்பதை விளக்கும் விதமாக ‘அஹம் பிரம்ம அஸ்மி’ என்கிறது யசூர் வேதம்.

பெயரோ உருவமோ இன்றி, அனைத்துமே ஒன்றாக, படைப்புக்கு முன்பே இருந்த, இப்பொழுதும் அப்படியே இருக்கின்ற, ‘அது’ என்று பொருள் படைத்தது  ‘தத்’.

தத் என்ற சொல்லின் மேலோட்டமான பொருளாக உலகை ஆளும் கடவுளைக் குறித்தாலும் உயிருள்ளவைகளிலும் உயிரற்றவைகளிலும் நீக்கமற நிறைந்து இருக்கும் பிரம்மம் என்பதே உட்பொருளாகும்.

நம்முடைய உடலுக்கும், புலன்களுக்கும் அப்பாற்பட்டதாய், நம்முள் இருக்கும் உண்மைப்பொருள், த்வம் எனப்படும்.

த்வம் என்ற சொல்லின் மேலோட்டமான பொருளாக ஐம்பூதங்களாலான மனதும், உடலும், அதன் புலன்களும் என்று கூறப்பட்டாலும்,  இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட உயிர் என்பதே உண்மை.

‘தத்’ எனும் சொல்லால் குறிக்கப்படுவதும் ‘த்வம்’ என்னும் சொல்லால் குறிக்கப்படுவதும் ஒன்றே என்று உணர்த்த, ‘தத் த்வம் அஸி’ என்கிறது சாம வேதம்.

தனக்குத்தானே, யாரும் அறிவுறுத்தாமலே, அனைத்தின் உள் உறைபவனாக விளங்கும் ஆத்மாவானது, ‘நான்’ என்ற அகந்தையின் ஆதாரம்.

இந்த ஆத்மாவும், உலகம் யாவிலும் நிறைந்துள்ள பிரம்மமும் ஒன்றே என்ற தத்துவத்தை, ‘அயம் ஆத்மா பிரம்ம’ என்பதின் மூலம் உணர்த்துகிறது அதர்வண வேதம்.

முன்பு தான் மேலுலகில் இருந்தபோது, இவை எல்லாம் உணர்ந்து, எப்போதும் முத்துபோன்ற தன் பற்கள் தெரியும்படி வாய் கொள்ளாத சிரிப்புடன், இளமைப் பூரிப்புடன், துடிப்பாகச் செயல்பட்டவள், தற்போது பூவுலகில் பிறந்து, இவை எல்லாம் மறந்து, கண்ணனைக் காணாத துன்பத்தால், சிரிப்பு என்பதையே மறந்து, முற்றிலும் அழகிழந்து விட்டதாகக் கூறுகிறாள் ஆண்டாள் நாச்சியார்.

இதை எல்லாம் அறிந்த கண்ணபிரானும், தன் மீது இரக்கம் கொள்ளாமல், தன்னுடன் சேர்த்துக் கொள்ளாமல், மஞ்சள் பட்டாடையும், மலர் மாலையும் அணிந்து, புன்முறுவலுடன் பேரழகனாக, அவ்வப்போது தன் முன் தோன்றிப், பின் மறைந்து தனக்கு மிகவும் துன்பம் தருகிறான் என்கிறாள் கோதை நாச்சியார்..

தேவர்கள் சூழ பாற்கடலில் துயிலும் பரந்தாமனைப் போலவே, கொத்துக் கொத்தாக மலர்கள் நிறைந்துள்ள சோலையில் அழகான இடத்தில் கண்ணுறங்குகிறதாம் குயில்..

அதுவும் இளம் குயிலாக இருப்பதால் மேற்கூறிய தத்துவங்களும் அறியாமல், தான் படும் துன்பங்களையும் உணராமல் சுகமாக உறங்குகிறதாம்..

அவ்வாறில்லாமல் தத்துவங்களின் உண்மைப் பொருளான தன் தலைவன் கண்ணன் வருமாறு கூவினால், அந்தக் குயிலுக்கு தன் தலையையே நன்றிக்கடனாகத் தருவதாகக் கூறுகிறாள்..

கோயில்களில் முடி இறக்கி, நம் அகந்தை இறக்கி இறைவனை வழிபடுவதாக, பாசாங்கு செய்யும் நம்மைப் போலல்லாமல், கண்ணனை வருமாறு கூவினால் தன் தலை எனும் அகந்தையை குயிலுக்குப் பரிசாக்கிவிட்டு, தன் தலைவனுடன் சேர விரும்புகிறாள் ஆண்டாள்..

எண் சாண் உடம்பிற்கு, சிரசே பிரதானம் என்பது போல, தன் உடல் இயங்கத் தேவையான தலையையே தருவதாகச் சொல்வதன் மூலம், கண்ணனிடம் தான் கொண்டது, உளப்பூர்வமான அன்புதான் என்று நிரூபிக்கிறாள் கோதை நாச்சியார்..

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் …_/\_…