நாச்சியார் திருமொழி 46

ulaguநாச்சியார் திருமொழி -46 பாசுரம் 549

ஐந்தாம் திருமொழி பாடல்-5

மென்னடை அன்னம் பரந்து விளையாடும் 
வில்லிபுத்தூர் உறைவான் தன் 
பொன்னடி காண்பது ஓர் ஆசையினால் என் 
பொரு கயற் கண்ணினை துஞ்சா 
இன் அடிசிலொடு பால்அமுது ஊட்டி 
எடுத்த என் கோலக் கிளியை 
உன்னொடு தோழமைக் கொள்ளுவன் குயிலே 
உலகு அளந்தான் வரக் கூவாய்            

            

மென் நடை – மென்மையான நடை

பரந்து – பரவலாக
பொரு – ஒத்த
கயல்  – மீன்
கண் இணை –இரண்டு கண்களும்
துஞ்சா – தூங்க மறுக்கிறது
இன் – சுவையான

அடிசில் – சுடு சோறு [அடு – சூடேற்றிய, சில் – அரிசி]
பால் அமுது – பாயசம்

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர், வில்லிபுத்தூர், வராகத் தலமாக அறியப்பட்ட, காடுகள் நிறைந்த ஊராக விளங்கியது. அக்காட்டில் வசித்த வில்லி, கண்டன் என்ற வேடுவ சகோதரர்கள் வசித்து வந்தனர்.

ஒரு நாள் வழக்கமான வேட்டையின் போது கண்டன் துரத்திச் சென்ற புலி அவனைக் கொன்று தின்றது. இதையறியாத வில்லி, தன் தம்பியைத் தேடி அலைந்தான். எங்கு தேடியும் கிடைக்காததால் மிகவும் சோர்வடைந்து ஒரு மரத்தடியில் படுத்துத் தூங்கிவிட்டான். வில்லியின் கனவில் தோன்றிய வராகப் பெருமாள், அவன் தம்பி கண்டனுக்கு நேர்ந்த நிலையை எடுத்துரைக்கிறார்.

கம்சனின் முந்தைய பிறவிதான் காலநேமி என்று கூறப்படுகிறது..அசுரனான காலநேமியை வதம் செய்யவே தான் இந்த ஊரில் வராகமாகப் பிறந்ததாக கூறினார் எம்பெருமான். பிறவிப் பெருங்கடலின் துயர் நீக்கும்  வடபத்திர சாயியாக எழுந்தருளி, தம் பக்தர்களைக் கரை சேர்க்க விரும்புவதாகக் கூறினார்.

வடம் என்றால் ஆலமரம்.. பத்ரம் என்றால் இலை என்று பொருள்.. பிரளய காலத்தில் ஆலிலை மேல் சயனித்திருப்பவனான கண்ணனே வில்லிபுத்தூரில் வசிக்கிறான்.

தன் முந்தைய வராக அவதாரத்தில் பூமித்தாயான தன்னை மீட்டது போல, இப்போது கோதையான தன்னை, துன்பக் கடலிலிருந்து மீட்கவே ஆலிலைக் கண்ணனாக அவதரித்து இருக்கிறான் என்று கோதை எண்ணினாள்.

வராகப் பெருமானின் விருப்பத்திற்கேற்ப, வில்லி என்ற வேடுவன் அமைத்த புதிய ஊர், அதாவது புத்தூர் என்பதால் வில்லிப்புத்தூர் என்று வழங்கப்பட்டது.

அன்னப் பறவை தமிழ் நாட்டில் காணப்படாத ஒன்றாகும். இமயம் போன்ற பனியிட வாழ் பறவையாகும்.
முன்காலங்களில் அங்கிருந்து இவற்றைக் கொண்டு வந்து அரண்மனையில் வளர்த்து வருவார்கள்.
அன்னத்திற்கு பாலும் நீரும் கலந்து வைத்தால் நீரை நீக்கிப் பாலை மட்டும் அருந்தும்.
அது போல, அரசர்கள், நாட்டில் நிலவும் தீமைகளை நீக்கி, மக்களின் குறை தீர்த்து நன்மை செய்வார்கள்.

அன்னம் போலவே தானும் பாற்கடலிலிருந்து பூலோகம் அழைத்து வரப்பட்டவள் என்கிறாள் கோதை நாச்சியார். நம்மிடம் நல்லவைகளையே காணும், அன்னம் போன்ற அன்னையானவள்..

இத்தகைய அன்னங்கள் நிறைந்து காணப்படும் செழிப்பான ஊர் வில்லிபுத்தூர்..ராமனாய் அவதரித்தபோது சீதையான தன்னை மீட்க காடு மேடெல்லாம் தன் திருவடிகளால் நடந்த களைப்பு நீங்க, தற்போது வடபத்ர சாயியாக சயனித்திருக்கிறான்..தனக்காகக் காத்திருக்கிறான் என்று எண்ணிய கோதை, அப்பெருமைமிகு திருவடிகளைத் தரிசிக்க விரும்புகிறாள்.

கயல் மீன்கள் பொதுவாக நன்னீரிலே காணப்படுபவை.. அவை மற்ற மீன்களை உண்ணாது..வயல்வெளிகளில் காணப்படும் தீமை செய்யும் பூச்சிகளையும், பாசிகளையும் உண்டு வாழக்கூடியவை. அவை எப்போதும் புரண்டு கொண்டே இருக்கும்..துள்ளிக் குதிக்கும்..

கயல்மீன்களை ஒத்த தன் இரு கண்களும் அவை போலவே, தூங்காமல், எப்போதும் கண்ணனைத் தேடியவாறு புரண்டு கொண்டே இருப்பதாகக் கூறுகிறாள் கோதை நாச்சியார்..

ஆனால், பாற்கடலில் தன் மனைவியானாலும், பூவுலகில் பிறந்ததால், சாதாரண பெண்ணைப் போல கோதையும் பிரிவால் வாடுகிறாள். பசலை நோய் பீடித்துக் காணப் படுகிறாள்.

இது போன்ற பற்று எனும் நீர்மை நீக்கிய பின், தன்னிடம் சேர்க்க விரும்பி, மிகவும் தாமதப் படுத்துகிறான், வில்லிபுத்தூர் வாழும் கண்ணன்.

தான் மிகவும் பலவீனமடைந்து, பேசுவதற்குக் கூட நா எழும்பாத நிலையில், கண்ணனிடம் தனக்காகத் தூது செல்ல பச்சைக் கிளியைப் பழக்கப்படுத்தி இருந்தாள் ஆண்டாள்.. அக்கிளி இவள் என்ன சொல்கிறாளோ அதை அப்படியே கண்ணனிடம் சென்று தெரிவிக்கும்.. அதற்கு உணவாக, இனிப்பு சேர்த்த [பாலில் இருக்கும் நீரால் சமைக்கப் பட்ட அரிசி] சுவையான பாலன்னத்தை தந்து பழக்கியிருந்தாள்…உணர்வையே உணவாக்கினாள்..

ஆனால் சோலையில் இருக்கும் குயிலோ தன் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப உண்பதால், அதன் படிதான் பாடும்.. ஆகையால் தன் உணர்வை குயிலிடம் ஒவ்வொன்றாகத் தெரிவித்து, அதற்கேற்றார்போல் குயிலைக் கூவச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு தற்போது அதற்கும் வலுவில்லை.. ஆகையால் ஏற்கனவே தன் எண்ணம் என்னவென்று புரிந்த கிளியை குயிலுக்கு அறிமுகப் படுத்த விரும்புகிறாள்..

கோதைக்கு எப்போதுமே வாமன-திருவிக்கிரம அவதாரங்களில் ஒரு ஈர்ப்பு.. ஏனெனில் அந்த அவதாரத்தில் தான் மேலுலகம், பூலோகம், பாதாளம் எல்லாவற்றையும் சமமாகக் கருதி அளந்தான் பரந்தாமன்..யாரும் மாறுவதற்காகக் காத்திருக்கவில்லை.. எந்த நிலையிலிருந்தாலும், எந்தத் தன்மையில் இருந்தாலும், எங்கு இருந்தாலும், அவர்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டான்..

தன் அழகிய கிளியையும் அந்த உலகு அளந்தான் பெயர் சொல்லவே பழக்கப் படுத்தி இருந்தாள் கோதை நாச்சியார்..

ஆகையால் குயிலைக் கிளியோடு நட்பாகி, அதனிடமிருந்து கற்று, தான் இப்போதிருக்கும் இந்த நிலையிலேயே தன்னை மீட்க, புகழ் ஓங்கிய திருவடிகளைத் தரிசிக்க, உலகளந்த திருவிக்ரமனை வரச்சொல்லிக் கூவச் சொல்கிறாள் கோதை நாச்சியார்….

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் …_/\_…

Nachiaar Thirumozhi – 45 (In English)

garudan


Nachiaar Thirumozhi – 45   Pasuram – 548

Decad – 5  Song – 4

image

enbu =  bones

ina vEl neDum kaNgal = beautiful spear shaped eyes, exclusive to the female species

pukku =  enter

pon purai mEni = a person whose skin is a dazzling golden color

A garden filled with many flowering shrubs and plants produce different variety of flowers that open up and spread their fragrance in the air.  The shrubs and flowers are drenched in the dew. The buzzing bees and ladybugs pollinate the flowers and enrich the forests and gardens.  The cuckoo birds are happy with their mates in the tree cavities.

However, Kodhai Nachiaar does not enjoy all this prolific beauty surrounding Her, instead She longs for Her lover Krishna and is saddened and worn out due to His absence.

Kodhai is forlorn and lovesick, unable to tolerate Krishna’s absence. She is not able to eat or sleep and thinks of Kannan constantly.  Without food and sleep, The fair maiden loses her complexion and healthy appearance and starts to look dark and  emaciated.

Usually, when proper medications are taken most diseases are cured, however the only treatment for a lovesick person is the proximity of their lover.  Lovers who are in true deep  love, that are separated from each other feel the immense pain of this disease.

Missing Lord Krishna immensely, Andaal does not eat or sleep for several days and feels very weak.  Her eyes dry up, Her beautiful golden complexion is now reduced to a dark and a unhealthy tone.

radha-rani

Kodhai thinks that the cuckoo bird can understand Her forlorn misery, since the dark bird calls out for its mate, like She does to Her Narayana.

“PiNikku marundhu Piraman  Aniyizhai thannoikuth thaane marundhu” says Thiruvalluvar meaning the remedy for a disease is always something different from it, but for a lady that is lovesick, she is her own cure.

In the holy text of Bhagavad Gita, Lord Krishna says, if a person is able to be detached with the worldly things and focus their attention solely on Krishna the Paramatma, then they are absolved from the vicious cycle of birth, death and rebirth and is granted salvation.

Andaal states that both Her disease and Her cure is Sri Krishna.  In Sri Vaikuntam, the Thiruparkadal (milky ocean) She was in a happy state since She was with Her husband, Lord Krishna…but now that She has incarnated on earth, separated from Her sweetheart, She pray to The Lord that He should come to Her rescue, to save Her from Her miseries.

She reminds Him that in birds, that He (Krishna) is Garuda, just like He is Lord Rama in archers…

In Paramapadam,the selfless Nityasuris perform relentless service to The Lord and the second best among them is Garuda. In the Koorma avatar when the milky ocean was churned, the great Mandhara mountain was used to churn the ocean.  Per Mahavishnu’s order, Garuda bore the mountain on his back and placed it on the milky ocean to serve as the whisk. Garuda is fearless, Garuda took the sweet nectar from the milky ocean to relieve his mother from slavery and bondage.  Even Indra the god of the Devas was unable to stop Garuda. He flapped his wings so fast that Indra swooned and fell to the ground.  Recognizing his valor and courage Lord Sriman Narayana gave him the honor of being the emblem of His flag.  That is why it was considered auspicious to see Garuda, and sighting Garuda was considered as a cure for diseases and also to regain and retrieve lost articles.

Garuda understands the urgency of The Lord to save His devotees from miseries and evil doers…he is ever ready to serve as the vehicle for Mahavishnu to swiftly reach the devotees. The pure hearted  Lord honors the selfless Garuda by giving a special place in His flag (on His chariot).

The lord does not have birth or death, He does not experience misery or sadness, He is not measurable and He is limitless…

Kodhai Nachiaar prays that Her Krishna should arrive swiftly on His vehicle Garuda to come and take Her with Him. She hopes that She would once again regain Her golden complexion and be Her vibrant self.

She is eagerly awaiting the arrival of Her cure, Her lover lord Krishna.  She requests the cuckoo bird to call out to The Lord to come on His vehicle Shri Garudazhvar.  She hopes that He would come fast to relieve Her of Her misery, that was caused by the separation from The Lord.

Andaal Thiruvadigalae Sharanam …_/\_…

Om Namo Narayanaya!!

English translation contributed by Jayashree Srinivasan.

நாச்சியார் திருமொழி 45

garudan

நாச்சியார் திருமொழி -45 பாசுரம் 548

ஐந்தாம் திருமொழி பாடல்-4

என்பு உருகி, இன வேல் நெடுங் கண்கள்
இமை பொருந்தா பல நாளும்,
துன்பக் கடல் புக்கு வைகுந்தன் என்பது ஓர்
தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்..
அன்பு உடையாரைப் பிரிவு உறு நோயது
நீயும் அறிதி குயிலே..
பொன் புரை மேனிக்கு அருளக், கொடி உடைப்
புண்ணியனை வரக் கூவாய்

என்பு – எலும்பு

இன வேல் நெடுங்கண்கள் – பெண்ணினத்திற்கே உரித்தான, வேல் போன்ற, நீண்ட கண்கள்.

புக்கு – புகுந்து

பொன் புரை மேனி – பொன்னின் நிறத்தை ஒத்த மேனி

பல வித மலர்கள் கொண்ட சோலையில் பூக்கள் மலர்கின்றது. மொட்டுகளின் நறுமணம் காற்றை நிறைக்கிறது. செடிகளிலும் பூக்களிலும் பனித் துளிகள் நிறைந்து காணப் படுகின்றது. வனத்தை வளமாக்கும் பொறி வண்டுகள் இசைக்கின்றன. மரப் பொந்துகளில் குயில்கள் தங்கள் இணைகளுடன் கூடி மகிழ்கின்றன.

கோதை நாச்சியார், இவைகளில் எவற்றாலும் ஈர்க்கப்படாமல், தான் விரும்பியவரைக் காண இயலாமல், வருந்தி அழுது, கண்களில் கண்ணீர் வற்றி, வாடி இருந்தாள்.

பசலை என்பது உணவு,உறக்கம் செல்லாது காதலனையே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு ஏற்படும் நோய். சரியான உணவும், போதிய உறக்கமும் இல்லாவிட்டால் நாளடைவில் கண்கள் குழி விழுந்து, உடல் இளைத்து, கருத்துப் போவது இயற்கைதான். இந்தக் கரிய நிறத்தையே பசலை என்றனர்.

பொதுவான நோய்களை, அதற்கான மருந்து  உட் கொண்டு, உறங்கிக் குணப்படுத்த முடியும். ஆனால் காதலரின் மேனி கருத்துப் போவது என்பது ஆற்ற முடியாத நோய். காதலனைத் தவிர வேறு மருந்தால் குணப்படுத்த முடியாத நோய். இந்நோய் பற்றி, காதலித்து, பிரிவுத்துயரை அனுபவித்தவர்களுக்கு நன்கு புரியும்.

பல நாட்களாக உண்ணாமல் கண்ணனின் நினைவுகளையே சிந்தித்துக் radha-raniகொண்டிருந்ததனால், உடல் நலிந்து, எலும்புகள் உருகியது போல பலவீனமாக உணர்ந்தாள் ஆண்டாள் நாச்சியார். கண்கள் இமைக்காமல் கண்ணனைத் தேடியதால், கண்ணிமைகள் ஒன்றை ஒன்று பொருந்தாது, ஈரப்பசை இல்லாமல் போனது. தங்கம் போல ஒளி விடும் மங்கையான கோதையின் நிறம் மங்கி, கண்ணனைப் பிரிந்த காதல் நோயால் ஒளி குன்றியது.

அன்பு உடையவர்களைப் பிரிந்தால் வரும் நோயை குயிலும் அறியும் என்று அதையும் தன் பக்கம் சேர்த்துக் கொள்கிறாள்.. குயிலின் கருப்பு நிறம் பசலை நோயால்தான் காரணம் கற்பிக்கிறாள்…

உடலில் தோன்றும் வேறு எந்த நோய்களுக்கும் வெவ்வேறான மருந்துகள் இருக்கிறது.. ஆனால் காதல் நோய்க்கு மட்டும் மருந்து காதலனே என்பதை,….

“பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை
தன்நோய்க்குத் தானே மருந்து”

என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்..

எதுவொன்றின் மீதான பற்றையும் விடுத்து, கண்ணனையே பரம் பொருளாக தியானித்து வழிபடும் போது, இறப்பும் பிறப்புமாகிய துன்பக் கடலிலிருந்து நம்மைக் கரை சேர்ப்பதாக கண்ணன் கீதையில் கூறியுள்ளான்.

அது போல தன் நோயும் மருந்தும் கண்ணனே என்று கூறுகிறாள் கோதை நாச்சியார். திருப்பாற்கடலில்,  கண்ணனோடு அவனின் நாயகியாக இன்பமாக இணைந்திருந்தாள்.. அவ்வாறான தன்னை, அவனைப் பிரிந்து, இப்புவியில் பிறந்து உழலும் துன்பக் கடலிலிருந்து தன்னைக் கரை சேர்க்கவும், தோணியாக அதே வைகுந்தன் தான் வரவேண்டும் என்கிறாள்.. அவனைப் பெற முடியாமல் மன உளைச்சலில் தவிப்பதாகக் கூறுகிறாள்..

சென்ற பாடலில் வில்லேந்தியவர்களுள் ராமனாவேன் என்று கண்ணன் கூறியதை நினைவு கூர்ந்த கோதை, இப்பாடலில் பறவைகளில் கருடனாவேன் என்பதைக் குறிப்பிடுகிறாள்..

பரம பதத்தில், தன்னலமில்லாத தொண்டு புரிபவர்களான, நித்ய சூரிகளில், கருடன் இரண்டாவதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்  பாற்கடலைக் கடைந்த போது திருமாலின் கட்டளைப்படி மந்தார மலையைத் தன் முதுகில் சுமந்து வந்து பாற்கடலில் வைத்தவர் கருடன். யாருக்கும் அஞ்சாதவர். இவர் தன் அன்னையின் அடிமைத்தனம் நீக்க, பாற்கடலில் கிடைத்த அமிர்தத்தை எடுத்துச் சென்றார். அவரை  தேவேந்திரனாலும் தடுக்கமுடியவில்லன் இறகுகளை வீசி இந்திரனையே மயக்கமடையச் செய்தார். இவரின் வீரத்தில் மகிழ்ச்சிகொண்ட திருமால் வெற்றிக்கு அறிகுறியாகத் தன் கொடியிலும் விளங்கச் செய்தார். அதனால்தான் கருடனைப் பார்த்தால் நல்ல சகுனம் என்பது வழக்கம்.

அது மட்டுமல்லாமல் கொடிய நோய்களிலிருந்து விடுபடுதல், தொலைந்த பொருள் கிடைத்தல் போன்ற நம்பிக்கைகளும் உண்டு..

தன் பக்தர்களின் துயர் நீக்க உடனடியாக ஓடோடி வருவது கருட வாகனத்தில் தான்.. கண்ணனின் மனமறிந்து அதன்படி செயல் படுபவன், தன்னலம் கருதாக் கருடன்.. அவனைத் தன் கொடியில் இடம் பெறச் செய்து தன் தூய உள்ளத்தைக் காட்டிய புண்ணியவான் கண்ணன்.

அது மட்டுமன்றி பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் இடையில் உண்டாகும் எத்துன்பங்களாலும் பாதிக்காத, புண்ணியம் செய்தவன்…

முடிவில்லாதவனும்,  அளவிடமுடியாதவனும், எல்லையற்றவனுமாகிய இறைவன் எனும் புண்ணியன்…

கோதைக்கு கொடி என்றாலே அது கருடக் கொடிதான்…

தற்போது பசலை நோயால் கருத்து காணப் படும் தன் அழகிய பொன் போன்ற மேனி, பழையபடி, தன் ஒளியைத் திரும்பப் பெற விரும்புகிறாள்.

தன்னுடைய நோய் தீர்க்கும் அமிர்தமான கண்ணனைத் தாங்கி வரும் கருடனை எதிர்நோக்குகிறாள்.. ஆகையால், பெரும் வெற்றியைத் தருபவனான கருடனைத் தன் கொடியில் கொண்ட கண்ணன் எனும் புண்ணியன் வருமாறு குயிலைக் கூவச் சொல்கிறாள் கோதை நாச்சியார்….

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் …_/\_….

Nachiaar Thirumozhi Part – 44 (In English)

rama

Nachiaar Thirumozhi – 44  Pasuram – 547

Decad – 5  Song – 3

image

Mathali – Indra’s Charioteer

kOl –  the whip that is used to guide horses that pull the chariots

saramAri – shower of arrows

pOdhu – flower bud

alar – blossoms

kA – garden

nAra – fragrance wafting through the air

kAmaram –  Raga

In Ramayana During the Yuddha Kand, the Devas assembled to watch the battle between Lord Rama and Ravana.  While Ravana fights from his magnificent  chariot, Lord Rama fights standing on the ground.  Devendran (Indra; the leader of Devas) decided to send his charioteer Matali along with his chariot to Lord Rama.  Indra’s chariot had pedigree horses pulling the chariot, the chariot itself was made of Gold, with beautiful artwork and precious gems embedded into it. It had thousands of bells, it shone like the sun and on the tip was a silver flag.  The chariot of Indra’s was majestic so exquisitely beautiful.

Lord Rama mounted the chariot and was ready to go to the war front for the sake of world peace, to protect His satvik devotees, Devas, and sages, to vanquish the evil and to establish Dharma.

Most often Indra fought battles due to his ego.  During these times, he has made judgement errors and evidently was defeated many a times.  Matali to escape from such embarrassing situations, would run the chariot in reverse, retreating from the scene.

However, this time, it is Lord Rama that is fighting the battle.  He does not indulge in frivolous wars, battles, duels and fights. He would declare war only as the last resort, after giving diplomacy a try, when He has lost His friends, when His devotees pray to Him to intervene and save them from evil doers.

Matali’s chariot never retreated the battlefield this time, since Lord Rama fought a straightforward war so valiantly.

The deceitful Ravana plotted an evil plan and abducted Sita (Bhudevi’s manifestation, just like Andal)  in the guise of a pious sage.  Angered by his heinous act, Lord Rama during the duel showers him with arrows.  He shot all his ten heads over and over again and killed Ravana, by destroying the main head.

The different stages of a flower are :

porivandu

First and foremost – a tight bud

Drenched in dew –  a bud swell

Soaked Dewy pearls  – early tip

Ready to burst – bud break

Opened up -early bloom

Fragrance filling the air – full bloom

Complete Blosomming – flower

When ready for pollination – petal bloom

Bunch of flowers – clusters

When they start to die – wilt

Fallen flowers – petal fall

When they die – Withered

When buds start to blossom the first fragrance of the flower is intoxicating.  Attracted by the scent of the flowers lady bugs start to visit the flowers.

Red and black or yellow and black lady bugs are a boon to the garden.  They eat the bugs that destroy plants and flowers. The buzzing sound of the busy lady bugs is akin to auspicious sounds…so thinks Andaal, since the lady bugs eliminate the garden destroying bugs.

Though Kodhai is in such a beautiful garden, due to her separation from Krishna, She is melancholic and unable to appreciate its beauty, however the cuckoo bird seems to care less about Her plight, and is enjoying his time with his mate, Andaal seems to be jealous of the cuckoo bird.

Just like how Sita (separated from lord Rama) was in a sad, pensive state of mind in the Ashoka gardens in Sri Lanka, similarly Andaal is longing and yearning for Krishna and is saddened by the fact that He is not coming to get Her. Whereas Rama fought a battle to rescue Sita from the evil Ravana.

Lord Rama is personification of integrity.  He always goes in the path of righteousness.  He would always follow the rules of Dharma sashtras. Whereas Lord Krishna is a gem of a God.

The Ruby is a very strong beautiful gem.  Similarly lord Krishna removes obstacles of His devotees with strength, courage and valor.  He will justify His actions to protect His devotees. He creates His own rules for the game He plays.

Not withstanding the separation from Krishna, Kodhai Nachiaar requests the cuckoo bird to call out to Her Gem, Her Ruby, Her Husband, her Lover Sri Krishna…

Andaal Thiruvadigalae Sharanam …_/\_…

Om Namo Narayanaya!!

English translation contributed by Jayashree Srinivasan.

நாச்சியார் திருமொழி 44

ramaநாச்சியார் திருமொழி -44 பாசுரம் 547
ஐந்தாம் திருமொழி பாடல்-3

மாதலி தேர் முன்பு கோல்கொள்ள மாயன் 
      
இராவணன் மேல் சர-மாரி 
தாய் தலை அற்று அற்று வீழத் தொடுத்த 
      
தலைவன் வர எங்கும் காணேன் 
போது அலர் காவிற் புதுமணம் நாறப் 
      
பொறி வண்டின் காமரம் கேட்டு உன் 
காதலியோடு உடன் வாழ் குயிலே என் 
      
கருமாணிக்கம் வரக் கூவாய் 

மாதலி – இந்திரனின் தேரோட்டி

கோல் –தேரை இழுக்கும் குதிரைகளை வழி நடத்தும் கழி

சரமாரி – அம்பு மழை  

போது – மலர் அரும்பு

அலர் – மலரும்

கா – சோலை

நாற – மணம் வீச

காமரம் – இசைப் பண் (ராகம்) 

இராமாயண யுத்த காண்டத்தில், பூமியில் நின்று ராமரும்,  ரதத்தில் இருந்து ராவணனும், கடுமையாகப் போரிட்டனர். இது சமமான போர் அல்ல என்று கருதிய தேவர்கள் தலைவன் தேவேந்திரன், மாதலி என்ற தன் தேரோட்டியை ராமனுக்கு உதவியாக அனுப்பி வைத்தான்.  தேவர்களுக்கு நன்மை தரக் கூடிய போருக்கு உதவும் விதமாக அனுப்பிய அந்த ரதம் உயர் வகை குதிரைகள் பூட்டப்பெற்று, பொன்னாலும், மதிப்பு வாய்ந்த பல்வகைக் கற்களாலும் அழகிய வேலைப்பாடுகள் செய்யப் பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான மணிகள் ஒலித்திட, இளம் சூரியன் போல் ஒளிவீசி, அதன் உச்சியில் வெள்ளியிலான கொடியுடன் பேரழகுடன் கம்பீரமாகத் தோற்றமளித்தது.

உலக நன்மைக்காகவும், தீவினைகளை அழிக்கவும், நல்வினைகள் பெருகவும், மிகுந்த  துன்பத்துக்கு ஆட்பட்ட தேவரும், முனிவரும் நிம்மதி பெற, இராமபிரான் அந்தத் தேரின் மீது ஏறி போருக்குப் புறப்பட்டான்.

பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்திரன் தன் செருக்கால், அவசர புத்தியால் போர் புரியும் பொழுது எல்லாம் அவன் தோற்கடிக்கப்படுவான். அதனால் இந்திர ரதத்தின் சாரதியான மாதலிக்கு, தேரைப் பின்புறம் செலுத்தியே பழகிவிட்டது.

ஆனால் இப்போது போர் புரிவது இராமன். அவன் தேவையின்றி போர் புரிய மாட்டான். அதுவும் தன்னால் இயன்ற அளவு, சமாதானத்திற்கு பல விதமாக முயன்ற பிறகு, தன் அன்பர்களை இழந்த பிறகு, தன் பக்தர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, அவர்களைக் காக்கும் பொருட்டு, இராவணனுடன் போர் புரிந்தான்.

பிறர் நன்மைக்காக, நேர்மையுடன் முன்னின்று, முனைப்புடன் போரிட்டதால், இராமனுக்கான மாதலியின் தேர் முன் சென்றது.

நேர்மையற்று இராவணன், கபட சன்யாசியாக வந்து, சீதையான தன்னைக் கவர்ந்து சென்றதால், வெகுண்ட ராமன், தன் வில்லிலிருந்து அம்புகளை மழை போலத் தொடுத்தான். அதில் இராவணனின் உயிர் போக்கும் விதமாக, உப தலைகளுடன் கூடிய, தாய் தலை உள்ளிட்ட பத்து தலைகளும் அறுந்து அறுந்து வீழ்ந்தன..    

பூவின் நிலைகள்:

முதலில் – அரும்பு,

பனியில் நனையும் போது- நனை

நனைந்து முத்தாகும் போது – முகைporivandu

 வெடிக்கத் தயாராக இருக்கும் போது-மொக்குள்

விரிந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில்- போது

மணம் வீசத் தொடங்கும் போது –முகிழ்

மலர்ந்த பின்- மலர்

நன்றாக மலர்ந்த பின் மகரந்தம் பரவும் போது –அலர்

மலர்க்கூட்டம் – பொதும்பர்

வீழும் போது –வீ

உதிர்ந்த பூக்கள்-பொம்மல்

பழுப்பாய் வாடிய பின் – செம்மல்

அரும்புகள் மலர ஆரம்பிக்கும் போது அதன் முதல் மணம், மிகவும் அற்புதமாக இருக்கும்.. அந்த நறுமணம் வீசும் மலர்ச் சோலையில் பொறி வண்டுகள் ரீங்கரிக்கும்..

பொறி வண்டு என்பது நன்மை பயக்கும் வண்டு.. சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் நிறங்களில் கறுப்புப் புள்ளிகளுடன் காணப்படும்.. அது செடிகளை அழிக்கும் பூச்சிகளைத் தின்றுவிடும்.. ஆகையால் சோலையின் வளத்திற்கு எந்த பாதிப்பும் வராது..

தீமைகளை அழித்து நன்மை செய்வதால் பொறி வண்டின்  ரீங்காரத்தைக் கூட காமரம் என்று ஒரு வித இசைப் பண்ணாகப் பெருமை செய்கிறாள் ஆண்டாள் நாச்சியார்..

இத்தனை அழகு வாய்ந்த சோலையில், இவை எதையும் ரசிக்க முடியாமல், கண்ணனைப் பிரிந்த துயரால்  தான் தனித்திருக்க, தன் சோகம் தெரியாமல், தன் காதலியுடன் களித்திருக்கும் குயிலைப் பொறாமையுடன் பார்க்கிறாள் கோதை நாச்சியார்.. 

இலங்கையும் இது போன்ற சோலைகள் நிரம்பிய வெகு அழகான ஊர்… அங்கும் இதுபோல்தான் தன் தலைவனைப் பிரிந்து, தனித்து வாடினாள் சீதை அன்னை..

ஆகையால் இச்சோலையும் ஆண்டாளுக்கு இலங்கை அசோக வனத்தையே நினைவூட்டுகிறது..முன்பு சீதையான தன்னை மீட்கும் பொருட்டு, ராமன் வந்தது போல, தற்போது கண்ணன் வருவானென்று நினைத்திருக்கிறாள்.. ஆனால் எங்கும் தென்படவில்லை.. என்று மனம் கலங்கித் தேடுகிறாள்..

ராமனாவது, நிதானமாக,  நேர்மையின் இலக்கணமாக வகுத்த விதிகளைப் பின்பற்றி அதன்படிதான் செயல் படுவான். ஆனால் கண்ணனோ கடவுளரிலும் மாணிக்கம் போன்றவன்…

மண்ணிலிருந்து கிடைக்கும் மாணிக்கம் தன் உறுதிக்கும், அழகுக்கும் பெயர் பெற்றது..  

அது போலவே தன் பக்தர்கள் நலன் காப்பதில் மிகுந்த மன உறுதி கொண்டவன் கண்ணன். அன்பர்களின் ஆபத்து நீக்கும் அவசரம் கருதி , எதையும் செய்து, அச்செயலை நியாயப் படுத்திவிடுவான்..புது இலக்கணம் படைப்பான்..  

கண்ணனைப் பிரிந்து வாடும், கோதையான தன்னை மீட்க, கரு மாணிக்கம் போல நிறமும் குணமும் கொண்ட, தன் கணவனை வருமாறு குயிலைக் கூவச் சொல்கிறாள் கோதை நாச்சியார்..

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் …_/\_…

Nachiaar Thirumozhi Part – 43 (In English)

panchajanya

 

Nachiaar Thiromozhi – 43.  Pasuram – 546

Decad – 5  Song – 2

 

image

 

 

viLisangu  =  blowing conch

iDankai = left hand

vimalan =  glorious person with pure heart

urukkATTAn = one who doesn’t show His form

naivittu = causing pain

uyir peidu = regaining life (consciousness)

koothATTu kANum = watching the drama unfold

kaL avizh = brimming with nectar

kOdi =  stroking gently with affection

mizhatri = the sweet baby talk call of the cuckoo bird

 

The color white signifies purity…it is auspicious, brings positive energy, blowing the white conch to drive away the negativity and negative energy is a traditional practice…

It is believed that a thousand oyster shells are equal to one left spiraled conch, a thousand left spiraled conches are equal to one right spiraled conch, a thousand right spiraled conches are equal to one special shell called Salanchalam.  A thousand Salanchalams are equal to the snowy white conch –  Paanchajanyam .  Bhagavaan Krishna holds this unique and special Paanchajanyam  (the conch that He blows during the kurukshetra war) in His left hand.

Just like how Bhagavan Krishna used the Panchajanyam to foreshadow the defeat of the enemies during the war, Andaal equals the cuckoo bird’s call as Her own calling out to Krishna to let Him know Her urgent need and desire for Him and to unite with Him.

He enters her heart and mind, but He seems to ignore Her and watch in delight Her plight.

When She decides to not get involved with Him, He once again occupies Her heart and taunts Her. She feels that She is dying in His absence and when She thinks of Him she regains her life back.  This seems to be His playful pastime, watching Her longing for Him with glee and delight.

Krishna’s every action is towards the welfare of His devotees.  He is pure hearted with no flaws whatsoever. He is selfless and always thinks about His devotees and uses His conch the Panchajanyam to call out to His devotees.

So however much She is in misery not able to see Him or unite with Him or embrace Him, She knows that He is the personification of purity, Her beloved, Her husband, a selfless and pure hearted supreme being.

In general, it is hard to find people that would be compassionate towards people that are suffering…but Bhagavan Krishna removes obstacles, miseries and difficulties of this world…it is not easy to see Him…one has to seek His attention by doing good things…She seeks the cuckoo bird to convey Her love for Him.

While She is lamenting not able to see Him, the cuckoo bird is enjoying the nectar of the Shenbagam flowers and singing with glee. Having drunk the nectar of the sweet flowers the cuckoo bird is intoxicated and imagines its mate is next to it and starts to speak, call out and philander with the imaginary female cuckoo.

It is a great sin to just think of one’s own comfort…

Venkatam is a PuNya Sthalam that vanquishes sins. To eliminate His devotees’ sins, He is separated from Sri Mahalakshmi and stands in Thiru Venkatam.  His separation from Her is leaving her with a lot of misery and anxiety, She wants the cuckoo to rid of its sins by letting The Lord know of Her devotion, Her love, Her longing for Him, and unite with Him.

To rid the human race of all their sins and miseries, She separated from Madhavan and incarnated on earth, however wants to re-unite with Venkatavan.

Andaal wants Her Venkatavan who has travelled from Srivaikuntam to the Seven Hills to walk a few more miles to see Her and be united with Her. She pleads with the cuckoo bird to be Her messenger to tell her plight to The Lord.

Andaal Thiruvadigalae Sharanam …_/\_…

Om Namo Narayanaya!!

English translation contributed by Jayashree Srinivasan.

 

 

 

நாச்சியார் திருமொழி 43

panchajanyaநாச்சியார் திருமொழி -43 பாசுரம் 546
ஐந்தாம் திருமொழி பாடல்-2

வெள்ளை விளிசங்கு இடங்கையில் கொண்ட 
      
விமலன் எனக்கு உருக் காட்டான் 
உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும் 
      
உயிர்ப்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும் 
கள் அவிழ் செண்பகப்பூ மலர் கோதிக் 
      
களித்து இசை பாடும் குயிலே 
மெள்ள இருந்து மிழற்றி மிழற்றாது என் 
      
வேங்கடவன் வரக் கூவாய்

விளிசங்கு – அழைக்கும் சங்கு

 இடங்கை – இடக்கை

 விமலன் – தூயவன்

 உருக்காட்டான் – உருவத்தைக் காண்பிக்க மாட்டான்

 நைவித்து – நோகச் செய்து

உயிர்ப்பு எய்து – உயிர் பெற்று [தன் நினைவு திரும்பி ]

 கூத்தாட்டுக் காணும் – வேடிக்கை பார்ப்பான்

கள் அவிழ் – தேன் ததும்பும்

 கோதி – வருடி

 மிழற்றுதல் – குயிலின் கொஞ்சல் கலந்த கூவும் ஒலி.

வெண்மை நிறம் தூய்மையைக் குறிக்கும்..  நன்மை தரும் சக்திகளை வரவழைக்கவும் தீய சக்திகளை விரட்டவும் வெண்மையான சங்கை ஒலிக்கச் செய்வது வழக்கம்..

ஆயிரம் சிப்பிகள் சேர்ந்த இடத்தில் ஒரு இடம்புரிச் சங்கும், ஆயிரம் இடம்புரிச் சங்குகள் இருக்குமிடத்தில் ஒரு வலம்புரிச் சங்கும், ஆயிரம் வலம்புரிச் சங்குகள் இருக்குமிடத்தில் ஒரு சலஞ்சலமும், ஆயிரம் சலஞ்சலங்கள் கூடிய இடத்தில் ஒரு பாஞ்ச சன்யமும் இருக்கும் என கடல் ஆராய்ச்சி கூறுகிறது. அந்தப் பாஞ்ச சன்யம் தான் கண்ணனின் இடது கையில் இருக்கும் அரிதான சங்கு… 

உரத்து முழங்கிய சங்கொலியால் தன் தேவையின் தீவிரத்தைக் கண்ணன் காட்டியது போல, குயிலின் உரத்த கூவுதலால், தான் கண்ணனுடன் கூட வேண்டிய அவசரத்தை/அவசியத்தைக் கூறுகிறாள்..    

தன் உள்ளத்தில் புகுவதும் பின்பு தன் சேட்டைகளால் மனதை நோகச் செய்தும் வேடிக்கை செய்கிறான் கண்ணன்.

இவனோடு மல்லுக் கட்ட முடியாது என்று ஒதுங்க நினைக்கும்போது மறுபடி வந்து ஆசை காட்டுகிறான். இவனுடனான வாழ்வு தினமும் செத்துப் பிழைப்பது போல உள்ளது..                 

 கண்ணன், தன் பக்தர்களின் நலன் கருதியே அனைத்துச் செயல்களையும் செய்கிறான். குற்றமற்றவன் அவன்..புனிதன்.. தன் போலவே, தூய உள்ளத்தோடு பலனை எதிர்பாராது உலக நலனுக்காக சிந்தித்து, அதன் பொருட்டு உழைப்பவர்களை, காண்பதற்கு அரிதானவர்களை அழைக்கவே சங்கை முழங்குகிறான்..

ஆகையால், என்னதான் தன்னை நோகச் செய்தாலும் தன் அன்புக்கு உரியவன் அவன்.. தன் கணவன்..தன்னலமற்றவன், தூயவன் என்று உருகுகிறாள் கோதை..

பொதுவாகவே பிறர் துயர் நீக்கும் எண்ணங்களை உடையவர்களைக் காண்பது அரிது.. கண்ணனோ உலக உயிர்களின் துயர் நீக்குபவன்.. அவனைக் காண்பது எளிதல்ல.. அவன் விரும்பும் செயல்களைச் செய்து அவனின் கவனைத்தை ஈர்க்க, முயற்சி வேண்டுமானால் செய்யலாம்..அதைத்தான் குயிலின் மூலம் கோதை செய்கிறாள்.

தான் இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்திருக்க, குயிலோ அங்கிருந்த செண்பக மலரின் தேனை அருந்திக்கொண்டு இருக்கிறது.. போதாதற்கு, மிகுந்த ரசனையுடன் அதிலிலுள்ள தேனின் கடைசிச் சொட்டு வரை அருந்தும் பொருட்டு, அம்மலரின் ஒவ்வொரு இதழையும் தன் நாவால் வருடிக் கொண்டிருக்கிறது..

இவ்வாறு ரசித்து ருசித்து உண்ட தேனின் மயக்கத்தால், தன் அருகில் வந்து, அழகாகக் கூவுவதாக நினைத்து, தன் இணையுடன் முன்பு பேசியதை எல்லாம், கொஞ்சிக் கொஞ்சி உளறிக் கொண்டிருக்கிறது.

இவ்வாறு தன் சுகம் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டு கூவுவது பெரும் பாவம்..

வேங்கடம் என்பது தீ வினைகளைப் போக்கும் இடமாகும். கடம் என்பது நம் வினைகள்.. பிறவிக் கடன்கள்.. அதைப் பொசுக்கும் வெம்மைத் தன்மை கொண்டது வேங்கடம்.

தன் அடியவர்களின் பாவங்கள் தீர்க்கும் பொருட்டு, திருமகளான தன்னைப் பிரிந்து, வேங்கடமலையில் தனித்து இருக்கிறான் கண்ணன். தன்னைப் பிரிந்த, வெப்பத்தில் தவிக்கும், தன் துணைவனை, தன்னைக் காணச் செய்வதின் மூலம்,அவனையும் குளிர்வித்து, தன்னையும்  குளிர்விக்கச் சொல்கிறாள்..அதன் மூலம் குயிலின் பாவங்களைப் போக்கிக் கொள்ளச் சொல்கிறாள்.. 

நம் வினை தீர்க்க இம் மண்ணில் பிறவி எடுத்து, தன் மாதவனைப் பிரிந்தவள், மீண்டும் அவனைச் சேர வேங்கடவனை வரச் சொல்கிறாள்.

கண்ணனின் நாமம் ஒன்றையே கூவி, தன் இருப்பிடம் தெரிவித்து, எங்கோ மலை மேல் தனியாகக்  காத்திருக்கும், தன் வேங்கடவனைத், தன்னைச் சேர வருமாறு குயிலைக் கூவச் சொல்கிறாள் கோதை நாச்சியார்…..

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம் …_/\_….